Κολπική μαρμαρυγή – Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε

Διεγνώσθη με καρκίνο, μετακόμισε στην Ικαρία και ζει ακόμη

Το νησί της μακροζωίας σε αφιέρωμα του BBC

Οι κάτοικοι ενός μικρού ελληνικού νησιού ζουν κατά μέσο όρο δέκα χρόνια περισσότερο από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, γράφει σε σημερινό του άρθρο το BBC.

Ποιο είναι όμως το μυστικό της μακροζωίας στην Ικαρία, αναρωτιέται ο συντάκτης του άρθρου Andrew Bomford.
Μπορεί να είναι ο καθαρός αέρας, ο φιλικός και ανοιχτός τρόπος ζωής, τα φρέσκα λαχανικά ή το φρέσκο γάλα κατσίκας.

Ακόμη, το ορεινό έδαφος καθώς η μετακίνηση από το ένα μέρος στο άλλο σε κρατά σε καλή φυσική κατάσταση.
Μπορεί ακόμη να οφείλεται στη φυσική ακτινοβολία από τους βράχους από γρανίτη.



Όμως, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο 98χρονος Σταμάτης Μωραΐτης, έχει άλλη εξήγηση.

Ασκήσεις γραφείου

Οι ώρες που περνάτε μπροστά απο ένα γραφείο... πολλές, η ταλαιπωρία για το σώμα... μεγάλη.

Έχετε σκεφτεί ότι ακόμα και πάνω στη καρέκλα του γραφείου μπορείτε να ανακουφιστείτε κάνοντας μερικές απλές μα πολύ αποτελεσματικές ασκήσεις;

Δεν έχετε παρά να δοκιμάσετε. Αφιερώστε 5 λεπτά για να δώσετε στα σημεία που καταπονούνται ξεκούραση κάνοντας τις διατάσεις που σας προτείνω.

Οι ασκήσεις θα πρέπει να εκτελούνται αργά, χωρίς να νιώθετε πόνο μα ένα γλυκό τράβηγμα. 

Μπορείτε να τις κάνετε κάθε φορά που νιώθετε ότι είστε πιασμένοι.. Επίσης μη ξεχνάτε να σηκώνεστε απο το γραφείο σας και να κάνετε μερικά βήματα σε τακτά διαστήματα...
 
Καλή.... Ξεκούραση.....

http://www.lookabout.gr/

«Επιληψία αγάπη μου»

Επιληψία, μια «κρυφή» ασθένεια. Κρυφή γιατί οι πάσχοντες φοβούνται το στιγματισμό, δεν το λένε και κρύβονται. Η Αντιγόνη και ο Κώστας Καλλιμάχου, όμως, αποφασίζουν να μιλήσουν στον κόσμο, να πουν για την επιληπτική κορούλα τους και να μας δώσουν μαθήματα ζωής. 

Η Μαρία-Φωτεινή είναι μόλις εννέα χρονών. Είναι ξεχωριστό παιδί, καθώς δεν έχει την πολυτέλεια να συμπεριφέρεται όπως τα παιδιά της ηλικίας της, που είναι υγιή, δηλαδή να παίζει ξέγνοιαστη στον ήλιο και να τρώει ό,τι θέλει. Βρίσκεται, επίσης, κάτω από τα συνεχή βλέμματα των γονιών της και στο καθημερινό λεξιλόγιό της είναι οι λέξεις «νοσοκομείο», «γιατροί», «φάρμακα»… Όμως, συνεχώς λέει: «Είμαι καλά»… Η Μαρία-Φωτεινή πάσχει από μια σπάνια μορφή επιληψίας, αλλά δεν τα βάζει κάτω. Ακούει τις συμβουλές των γιατρών και των γονιών της, που της συμπαραστέκονται και αγωνιούν για την υγεία της. 

«Για ένα χαμόγελο»

Πήρα στα χέρια μου μια πρόσκληση σε φιλανθρωπική βραδιά με τίτλο «Για ένα χαμόγελο». Επικοινώνησα αμέσως μαζί με το Σύνδεσμο Στήριξης Ατόμων με Επιληψία, και λίγο αργότερα μιλούσα με την Αντιγόνη, τη μητέρα της Μαρίας-Φωτεινής. Η φωνή της γλυκιά και τα λόγια της αισιόδοξα. «Πρέπει να μην κρυβόμαστε, πρέπει να οργανωθούμε και να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. Υπάρχουν παιδιά επιληπτικά στην Κύπρο και πρέπει να βρουν γιατρειά».

Ο Κώστας και η Αντιγόνη άκουσαν πρώτη φορά για την επιληψία, όταν οι γιατροί διέγνωσαν από τι έπασχε η κόρη τους. Στην πορεία κατάλαβαν γιατί αρκετοί επιληπτικοί κρύβονται και δεν μιλούν για το πρόβλημά τους, αλλά και γιατί δεν ανήκουν τα επιληπτικά άτομα σε έναν ισχυρό Σύνδεσμο. Ο Γολγοθάς τους καταγραφόταν σ’ ένα λευκό χαρτί και σήμερα είναι σε θέση να μοιράζονται τις εμπειρίες τους για την ασθένεια του παιδιού τους μέσω του βιβλίου που εξέδωσαν, με τίτλο «Επιληψία αγάπη μου», τα έσοδα του οποίου θα διατίθενται στο Σύνδεσμο Στήριξης Ατόμων με Επιληψία. 

Όλοι οι εθελοντές είναι ευπρόσδεκτοι

ΑΝΤΙΓΟΝΗ και Κώστας Καλλιμάχου: «Μετά την ασθένεια της κόρης μας (φαρμακοανθεκτική επιληψία) και τη γιατρειά που βρήκε από την Κετογενική Δίαιτα (Ketogenic Diet) -και ανεξάρτητα από το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον- εμείς αποφασίσαμε να αφιερώσουμε τη ζωή μας στον αγώνα υπέρ των παιδιών Κύπρου, Ελλάδας, και όχι μόνον, ως εκεί που φθάνουν οι δυνάμεις μας, τα οποία πάσχουν από επιληψία. Όλοι οι εθελοντές είναι ευπρόσδεκτοι. Η κορούλα μας ξεκίνησε την Κετογενική Δίαιτα την άνοιξη του 2005, όταν ήταν τριών ετών». 

«Αυτή η αγωνία δεν συνηθίζεται»

Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ θυμάται τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε, ενώ το κορμί του παιδιού της έτρεμε. «Αυτή η αγωνία δεν συνηθίζεται… Πριν από μια ώρα είχαμε μυοκλονικούς σπασμούς. Δάγκωσε τη γλώσσα της και μαζί με τα σάλια έβγαινε κάμποσο αίμα. Πανικός… Ευτυχώς, η αιμορραγία κράτησε λίγα λεπτά. Ο Κώστας ήταν ψύχραιμος, ενώ εγώ και να θέλω δεν μπορώ. Τρέμουν τα χέρια μου. Έτσι τη δουλειά όλη την έκανε η νταντά μας. Της χορήγησε το κατάλληλο φάρμακο. Οι σπασμοί δεν κράτησαν περισσότερο από τρία λεπτά και μάλλον σταμάτησαν από μόνοι τους, αφού το φάρμακο επιδρά μετά από πέντε-δέκα λεπτά, και όχι αμέσως. Εμείς, όμως, το χορηγούμε καλού- κακού γιατί προλαμβάνει τα μεγάλα επεισόδια, που συνήθως έπονται του υψηλού πυρετού. Αυτή η αγωνία δεν συνηθίζεται με τίποτα…».

Η Μαρία-Φωτεινή πώς αντιμετωπίζει την ασθένειά της;

Όταν θέλει κάτι, το διατυπώνει σε ευθύ λόγο. Αν διψάει ή αν πεινάει ή αν θέλει βόλτα ή παιγνίδι τότε λέει: Θέλω βόλτα, θέλω νερό κτλ. Αν, όμως, θέλει να περιγράψει τα συναισθήματά της, τις απορίες ή τις ανησυχίες της, τότε χρησιμοποιεί τον ξεχωριστό δικό της πλάγιο τρόπο. Αν νιώσει φόβο δεν θα πει «μαμά φοβάμαι», θα πει «μη φοβάσαι». Αν δεν είναι καλά θα μας κοιτάξει στα μάτια και θα μας πει: «Είσαι καλά;» Έτσι καταλαβαίνουμε ότι φοβάται κάτι και πως έχει ανάγκη να την αγκαλιάσουμε και να την καθησυχάσουμε, επαναλαμβάνοντας τα λόγια της: «Μη φοβάσαι, σ’ αγαπώ πολύ». Ή να την ρωτήσουμε πως είναι και αν είναι καλά, θα μας πει: «Ναίαιαιαια».

Μετά από μια κρίση άρχισε τις πλάγιες ερωτήσεις και προτροπές της, που είναι παρμένες ατάκες από την ηρωίδα των παιδιών της προσχολικής ηλικίας, προσαρμοσμένες στην περίσταση. Παραδείγματος χάριν μας λέει: «Τι συμβαίνει, μαμά, συμβαίνει κάτι;». «Μη φοβάσαι, μαμά, μη φοβάσαι, πέρασε…».

Κάποτε, βέβαια, την πιάνει το παράπονο. Απελπίζεται από την κλεισούρα και την απουσία άλλων παιδιών, παρότι τρεις ή και τέσσερις άνθρωποι προσπαθούμε να είμαστε δίπλα της, έχοντας διαμορφωμένο play-room, με ένα σωρό δραστηριότητες που της αρέσουν. Την ώρα, λοιπόν, της αδιαθεσίας της, όταν δηλαδή καταθλίβεται για καλά, καταφεύγουμε στη χρυσή μιας εφεδρείας: Στο σκύλο μας, ένα λαμπραντόρ από αυτά που κανείς δεν τα έμαθε τίποτε, κανείς δεν τα εκπαίδευσε, που τα κοιτάς στα μάτια και καταλαβαίνουν τι τους λες. Με άλλα λόγια, ο σκύλος μας είναι ένα άλλου είδους αντιεπιληπτικό και αντικαταθλιπτικό και μάλιστα δραστικότατο. 

«Παλέψαμε και ακόμα παλεύουμε»

* Κώστας Καλλίμαχος, πατέρας Μαρίας-Φωτεινής: Από το 2008 η κορούλα μας διαγνώστηκε με μιαν ακόμη πιο ασυνήθιστη και εξαιρετικά σπάνια μορφή βαριάς επιληψίας, που είναι το σύνδρομο Ντραβέ. Σύμφωνα με την Charlotte Dravet, την ερευνήτρια που προ ετών απομόνωσε το ένοχο γονίδιο, έως το 2003 είχαν καταγραφεί μονάχα 445 περιστατικά σε ολόκληρη την υφήλιο. Τα ελάχιστα Κυπριόπουλα που υποφέρουν γενικώς από βαριά φαρμακοανθεκτική επιληψία μπορούν να σωθούν και να έχουν αξιοπρεπή ζωή, εάν και εφόσον ύστερα από κάθε σοβαρή υποτροπή, που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στην Κύπρο, διακομίζονται με πρωτοβουλία των παιδονευρολόγων τους σε κάποιο εξειδικευμένο νοσοκομείο του εξωτερικού.

Τα έξοδα, όμως, ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι δυσβάστακτα, ακόμη και για μια ευκατάστατη οικογένεια. Ως εκ τούτου είναι επιβεβλημένη η προσφυγή στο Τμήμα Επιδότησης Ασθενών του Υπουργείου Υγείας, για την κάλυψη νοσηλίων, φαρμάκων και εργαστηριακών ελέγχων στο εξωτερικό, η οποία τον τελευταίο καιρό κατέστη απελπιστικά πολύπλοκη και απρόσιτη.
Προκειμένου η Πολιτεία να μην εγκαταλείψει στο έλεος του Θεού κανένα παιδάκι με βαριά φαρμακοανθεκτική επιληψία, επιβάλλεται ο κυπριακός Σύνδεσμος Στήριξης Ατόμων με Επιληψία ν’ αναλάβει δράση.

Η έκδοση του βιβλίου «Επιληψία αγάπη μου», έχει στόχο την ενίσχυση, ηθικά και οικονομικά, και μέσα σε αυτό το βιβλίο είναι ολόκληρη η ζωή μας, αλλά και της αγαπημένης μας κόρης. Επισκεφθήκαμε πολλούς γιατρούς, κάποιοι μας έδωσαν ελπίδες και κάποιοι μας τις πήραν. Ακούσαμε ότι το παιδί μας θα πεθάνει, μας παρότρυναν να κάνουμε άλλο παιδί, αλλά εμείς παλέψαμε και ακόμα παλεύουμε. Και αυτό πρέπει να κάνουν όλοι οι επιληπτικοί».

Πήγη: Η Σημερινή (03/04/2011)

Θεραπεία του διαβήτη 1 μέσω του γαστρεντερικού σωλήνα

Μια νέα μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου Columbia δείχνει ότι κύτταρα του εντέρου μπορούν να παραγάγουν ινσουλίνη, καταργώντας την ανάγκη μεταμόσχευσης βλαστικών κυττάρων.

(Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Χωρίς μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων

Μέχρι σήμερα πολλοί ειδικοί θεωρούσαν ως μοναδική λύση για την αντικατάσταση των κυττάρων που χάνονται στον διαβήτη τύπου 1 τη μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων η οποία δίνει υπόσχεση για «απελευθέρωση» των ασθενών από τις καθημερινές ενέσεις ινσουλίνης. Η νέα μελέτη όμως που διεξήχθη σε ποντίκια και η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Genetics», δημιουργεί καινούργιες προοπτικές σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 1 οι οποίες έχουν ως αφετηρία τον γαστρεντερικό σωλήνα. 

Ο διαβήτης τύπου 1 είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα, στο οποίο τα ινσουλινοπαραγωγά κύτταρα του παγκρέατος πεθαίνουν, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς εξαπολύει λανθασμένα επίθεση εναντίον τους. Το πάγκρεας δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα χαμένα κύτταρα με αποτέλεσμα οι ασθενείς να χρειάζεται να λαμβάνουν ενέσεις ινσουλίνης εφ' όρου ζωής προκειμένου να διατηρούν υπό έλεγχο τα επίπεδα γλυκόζης του αίματος. 

Ενας από τους μακροπρόθεσμους στόχους των ερευνητών που ασχολούνται με τον διαβήτη τύπου 1 είναι η αντικατάσταση των κυττάρων του παγκρέατος που χάνονται με νέα κύτταρα τα οποία εκλύουν ινσουλίνη. Αν και οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να παραγάγουν στο εργαστήριο ινσουλινοπαραγωγά κύτταρα με χρήση εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων, τα κύτταρα αυτά έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι κατάλληλα για μεταμόσχευση στον άνθρωπο. Και αυτό διότι δεν εκλύουν ινσουλίνη τις στιγμές που θα έπρεπε ως απόκριση στη γλυκόζη του αίματος με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για την υγεία του ασθενούς.

«Κλειδί» τα προγονικά κύτταρα του εντέρου

Στο πλαίσιο της νέας μελέτης ο καθηγητής στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια Ντομένικο Ατσίλι και η μεταδιδακτορική ερευνήτρια Τσούτιμα Ταλτσάι έδειξαν ότι ορισμένα προγονικά κύτταρα στο έντερο ποντικών έχουν την εκπληκτική ικανότητα να μετατρέπονται σε ινσουλινοπαραγωγά κύτταρα. 

Τα προγονικά κύτταρα του γαστρεντερικού συστήματος είναι υπεύθυνα για την παραγωγή πολλών και διαφορετικών κυττάρων του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένων των κυττάρων που παράγουν τον νευροδιαβιβαστή σεροτονίνη, το γαστρικό ανασταλτικό πεπτίδιο και άλλες ορμόνες που εκκρίνονται στον γαστρεντερικό σωλήνα και στην κυκλοφορία του αίματος. 

Οι ερευνητές από το Κολούμπια ανακάλυψαν ότι όταν «αποσιωπούσαν» ένα γονίδιο – Foxo1-  το οποίο είναι γνωστό ότι παίζει ρόλο στη… μοίρα των κυττάρων, τα προγονικά κύτταρα παρήγαν ινσουλινοπαραγωγά κύτταρα. 

Προς θεραπεία παιδιών αλλά και ενήλικων διαβητικών

Παρότι περισσότερα κύτταρα του παγκρέατος παράγονταν όταν το Foxo1 ετίθετο «εκτός λειτουργίας» σε πρώιμο στάδιο της ανάπτυξης των ζώων, η παραγωγή των ινσουλινοπαραγωγών κυττάρων γινόταν ακόμη και όταν το γονίδιο «αποσιωπείτο» σε ενήλικα πειραματόζωα. «Τα ευρήματα αυτά μαρτυρούν ότι είναι πιθανό να μπορούμε να δημιουργήσουμε ινσουλινοπαραγωγά κύτταρα στον γαστρεντερικό σωλήνα τόσο των παιδιών όσο και των ενηλίκων με διαβήτη τύπου 1» σημειώνει ο δρ Ατσίλι 

Προσθέτει ότι «κανένας δεν θα μπορούσε να προβλέψει αυτό το αποτέλεσμα. Πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί μετά την αποσιώπηση του Foxo1. Στο πάγκρεας όταν αποσιωπούμε το γονίδιο δεν συμβαίνει τίποτα. Τότε γιατί συμβαίνει όταν η αποσιώπηση γίνεται στο έντερο; Δεν γνωρίζουμε – τουλάχιστον ακόμη – την απάντηση». 

 

Τα κύτταρα που παρήχθησαν στο έντερο των ποντικών θα ήταν επικίνδυνα εάν δεν εξέλυαν ινσουλίνη ανάλογα με τα επίπεδα γλυκόζης του αίματος. Ωστόσο, όπως αναφέρουν οι ερευνητές, τα κύτταρα που παρήγαγαν είχαν υποδοχείς που ανίχνευαν τη γλυκόζη με αποτέλεσμα να εκκρίνουν ινσουλίνη στον σωστό χρόνο. Η ινσουλίνη μάλιστα εκλύθηκε στην κυκλοφορία του αίματος και λειτούργησε φυσιολογικά ενώ παρήχθη σε ποσότητες ικανές για να ρυθμίσουν τη γλυκόζη του αίματος στα διαβητικά ποντίκια. 

Γαστρεντερικός σωλήνας προστατευμένος από τις ανοσοεπιθέσεις

«Όλα αυτά τα ευρήματα μας κάνουν να πιστεύουμε ότι η παραγωγή ινσουλινοπαραγωγών κυττάρων στο έντερο αποτελεί καλύτερο τρόπο θεραπείας του διαβήτη σε σύγκριση με τις θεραπείες που βασίζονται στα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα ή στα κύτταρα iPS (ενήλικα κύτταρα τα οποία με τους κατάλληλους γονιδιακούς χειρισμούς λαμβάνουν τις ιδιότητες των εμβρυϊκών βλαστικών)» τονίζει ο καθηγητής Ατσίλι και προσθέτει πως το γεγονός ότι το «εργοστάσιο παραγωγής» των κυττάρων που παράγουν ινσουλίνη είναι το έντερο, θεωρείται σημαντικό. Και αυτό διότι ο γαστρεντερικός σωλήνας είναι έστω και μερικώς προστατευμένος από το ανοσοποιητικό σύστημα με αποτέλεσμα ο διαβήτης να μην μπορεί να καταστρέψει τόσο εύκολα τα κύτταρα που παράγονται εκεί.

Το «κλειδί» ώστε να μετατραπεί το ενδιαφέρον εύρημα σε θεραπεία για τον άνθρωπο είναι να βρεθεί ένα φάρμακο που θα έχει την ίδια επίδραση στα προγονικά κύτταρα του εντέρου με εκείνη που έχει η «αποσιώπηση» του γονιδίου Foxo1 στα ποντίκια. Ο δρ Ατσίλι σημειώνει ότι κάτι τέτοιο θα καταστεί πιθανότατα εφικτό αφού στο εργαστήριο έχει ήδη επιτευχθεί η δημιουργία ινσουλινοπαραγωγών κυττάρων από πρόδρομα κύτταρα του εντέρου μέσω της αναστολής της λειτουργίας του Foxo1 με έναν χημικό παράγοντα.

Ο καθηγητής καταλήγει τονίζοντας ότι «είναι σημαντικό, εάν αναπτυχθεί μια νέα θεραπεία για τον διαβήτη, να είναι εξίσου ασφαλής και πιο αποτελεσματική από την ινσουλίνη. Δεν πρέπει να δοκιμάζουμε θεραπείες που είναι επικίνδυνες μόνο και μόνο επειδή θα καταργήσουν την ανάγκη καθημερινών ενέσεων».

 
Πηγή: news.in.gr

Το γράμμα 12χρονου Charlie Williams που νίκησε τον καρκίνο

Έδωσε μάχη για τη ζωή του και τα κατάφερε ο 12χρονος σήμερα Charlie Williams από το Boxford της Βρετανίας, ο οποίος είχε όγκο στο κεφάλι από την ηλικία των πέντε ετών.

Από τότε ο μικρός Charlie έδινε καθημερινά έναν γιγαντιαίο αγώνα, καθώς υποβλήθηκε σε κρίσιμη επέμβαση που κράτησε επτά ώρες, ενώ έκανε ραδιοθεραπεία δύο φορές την ημέρα και χημειοθεραπείες κάθε έξι εβδομάδες.

Σήμερα, ο 12χρονος πλέον Charlie, ο οποίος αναγκάστηκε να χάσει και δύο χρόνια από το σχολείο του, είναι καλά στην υγεία του, παίζει μπάλα και κάνει βόλτες με το ποδήλατό του.

Αποφάσισε ωστόσο να μοιραστεί όσα έζησε αντιμετωπίζοντας ακόμα και το θάνατο και με τη σοφία μεγάλου ανθρώπου μιλάει στην επιστολή του για τα πραγματικά σημαντικά πράγματα στη ζωή μας.

Το γράμμα του Charlie Williams

«Αυτή είναι η ιστορία ενώ αγοριού ονόματι Charlie που διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Για την ακρίβεια ήταν η 5η μέρα του 5ου μήνα του 2005.

Το ακριβές όνομα μου είναι Charlie Williams. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει μέχρι σήμερα. Πρόσφατα έμαθα ότι δεν θα πεθάνω. Αναγκάστηκα να υποβληθώ σε θεραπείες όπως ραδιοθεραπεία που σημαίνει ότι έπρεπε να μπω σε ένα κυλινδρικό τούνελ για μισή ώρα, κάτι τρομακτικό για ένα 6χρονο παιδί που ήμουν τότε.

Υπoβλήθηκα σε χημειοθεραπείες και μεταγγίσεις αίματος. Οι βελόνες δεν είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο και συνήθιζα να τρομοκρατούμαι στην ιδέα αλλά τώρα τις συνήθισα.

Νομίζετε ότι θα μπορούσατε να τα βγάλετε πέρα με όλη αυτή τη διαδικασία. Πως νομίζετε ότι θα σας άλλαζε σαν άνθρωπο;Όταν είσαι άρρωστος και ξέρεις ότι υπάρχει η πιθανότητα να χάσεις όσα έχεις, τότε τα εκτιμάς. Αντικείμενα όπως οι υπολογιστές ακόμα και τα μολύβια και τα στυλό αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μια μέρα γιατί συνειδητοποιείς ότι χωρίς αυτά δεν θα μπορούσες να μορφωθείς.

Ένα απλό μολύβι μπορεί να μη σημαίνει τίποτα για ένα παιδί στο σχολείο μου αλλά για ένα παιδί σε ένα φτωχό χωριό στην Ουγκάντα μπορεί να σημαίνει την αρχή της εκπαίδευσης του και της μόρφωσης του.

Για όλα εσάς τα παιδιά που αγαπάτε τις σοκολάτες, τις τηγανητές πατάτες, τα λουκάνικα και πολλά άλλα, φανταστείτε να υπήρχαν μέρες που δεν θα μπορούσατε να βάλετε στο στόμα μας ούτε μια σταγόνα νερό. Όταν ήμουν στο νοσοκομείο πήγαινα στο κυλικείο και έβλεπα τους ανθρώπους να τρώνε χωρίς εγώ να μπορώ να φάω το παραμικρό. Τρεφόμουν με ένα σωληνάκι που είχα στη μύτη.

Όσο για τους γονείς μπορεί να σας φαίνονται άδικοι ή να μην σας αφήνουν να κάνετε τα πράγματα που θέλετε αλλά πάντοτε θα σας βοηθούν. Σας ταΐζουν, σας ντύνουν και σας προσφέρουν ένα σπίτι αλλά κυρίως σας βοηθούν όταν είστε πληγωμένοι. Γνωρίζω από πρώτο χέρι τι περνούν οι γονείς όταν βλέπουν το παιδί τους να υποφέρει. Είμαι σίγουρος ότι όταν οι γιατροί διέγνωσαν όγκο στο κεφάλι, οι γονείς μου πίστευαν πως δεν θα τα κατάφερνα. Μπορείτε να φανταστείτε τους γονείς σας να ξέρουν ότι θα πεθάνετε;

Είμαι ένα κανονικό παιδί που είχε όμως ένα απαίσιο ταξίδι στην αρχή της παιδικής του ηλικίας. Αλλά έχω κερδίσει και κάτι από αυτό. Έχω γίνει πιο σοβαρός και σκεπτικός για τη ζωή. Με έκανε να συμπεριφέρομαι καλύτερα στο σχολείο και να δουλεύω πιο σκληρά. Ο καρκίνος με ανάγκασε να κάνω ένα βήμα πίσω και να κοιτάξω από το παράθυρο της ζωής τι βρίσκεται μπροστά μου».

Πηγή: star.gr

«Πιθανώς καρκινογόνα» τα κινητά τηλέφωνα, λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας

Λιόν, Γαλλία

Την πιθανότητα η χρήση κινητών τηλεφώνων και άλλων ασύρματων συσκευών να αυξάνει τον κίνδυνο καρκινογένεσης αναγνωρίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Συγκεκριμένα, η ομάδα εργασίας της Διεθνούς Υπηρεσίας για την Έρευνα στον Καρκίνο (IARC) που ανήκει στον ΠΟΥ, μετά από ανάλυση δημοσιευμένων ερευνών επισημαίνει ότι:

• Τα στοιχεία είναι περιορισμένα για τη σύνδεση των κινητών με το γλοίωμα (κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο) και το ακουστικό νεύρωμα (καλοήθη όγκο στο ακουστικό νεύρο),
• Τα στοιχεία είναι ανεπαρκή για την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με άλλους τύπους καρκίνου.

Η ομάδα εργασίας του ΠΟΥ δεν ποσοτικοποίησε τους κινδύνους. Ωστόσο, αναφέρει ότι σε μία έρευνα που έφτανε ως το 2004, ο κίνδυνος για γλοίωμα αυξήθηκε κατά 40% στην κατηγορία υψηλότερου κινδύνου, δηλαδή όσους χρησιμοποιούσαν κινητά για 30 λεπτά την ημέρα για 10 χρόνια.

Η αλήθεια είναι ότι οι μέχρι σήμερα έρευνες για το θέμα δίνουν αντιφατικά αποτελέσματα: ορισμένες κυτταρολογικές μελέτες υποδεικνύουν ότι η ακτινοβολία των κινητών προκαλεί βλάβες στα κύτταρα και στο γενετικό υλικό τους. Αντίθετα, οι περισσότερες επιδημιολογικές μελέτες -από τις οποίες η μεγαλύτερη εξέτασε το σύνολο των χρηστών στη Δανία- δεν διαπιστώνουν αύξηση του κινδύνου καρκινογένεσης.

Προηγούμενη έρευνα για λογαριασμό του ΟΗΕ, η οποία παρακολούθησε για μια δεκαετία 13.000 χρήστες, κατέληξε χωρίς οριστικό συμπέρασμα.

«Με δεδομένες τις πιθανές επιπτώσεις για τη δημόσια υγεία», επισημαίνει ακόμη η IARC, «είναι σημαντικό να γίνουν πρόσθετες έρευνες» για τις επιπτώσεις έντονης χρήσης των κινητών.

Μέχρι τότε, συστήνει τη χρήση hands-free ή τα SMS.

Τα πορίσματα θα δημοσιευτούν την 1η Ιουλίου στο Lancet.

 Αναδημοσίευση από: news.in.gr 31/05/2011