Γιατί τα παιδιά σήμερα έχουν μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης (και από τα χρυσόψαρα)

Όσοι είναι εκπαιδευτικοί σίγουρα θα έχουν παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια δραματική επιδείνωση της αδυναμίας συγκέντρωσης προσοχής των μαθητών. Οι μαθητές φαίνεται ότι ολοένα και περισσότερο δυσκολεύονται να μείνουν συγκεντρωμένοι σε ένα πράγμα και ότι η προσοχή τους είναι πολύ εύκολο να διαταραχθεί από οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο περισπασμό. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αναφερόμαστε στο μικρό ποσοστό παιδιών που έχουν ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας). Μιλάμε για το σύνολο των μαθητών.

Μειώνεται δραματικά η ικανότητα συγκέντρωσης των παιδιών
Καταρχάς να πούμε ότι η αδυναμία συγκέντρωσης προσοχής (short attention span) δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο και δεν αφορά μόνο τα παιδιά. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα παρατηρείται τη σημερινή εποχή και στους ενήλικες.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
Σε σχετική έρευνα που έγινε το 2015 στον Καναδά(έλαβαν μέρος 2100 άτομα) διαπιστώθηκε ότι ενώ το έτος 2000 η μέση δυνατή ανθρώπινη συγκέντρωση ήταν 12 δευτερόλεπτα, στις μέρες μας έχει μειωθεί στα 8 δευτερόλεπτα. Δηλαδή μέσα σε ελάχιστα χρόνια οι άνθρωποι έχουν απολέσει το ένα τρίτο (1/3) της διάρκειας της συγκέντρωσής τους. Μάλιστα για να διασκεδάσουν λίγο τις εντυπώσεις οι υπεύθυνοι των ερευνών ανακοίνωσαν ότι οι άνθρωποι πλέον έχουν μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης ακόμα και τα χρυσόψαρα( τα οποία ακολουθεί η φήμη ως το είδος με τη μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης, μόλις 9 δευτερολέπτων ). Τα αποτελέσματα της έρευνας φυσικά δεν ευχαρίστησαν και πολύ την Microsoft γιατί φωτογράφιζαν ως ηθικό αυτουργό του προβλήματος τη χωρίς μέτρο χρήση των υπολογιστών, των Smartphones, των tablets και πάνω από όλα το σερφάρισμα στο διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Η Microsoft προσπάθησε να προλάβει τις τυχόν αντιδράσεις δηλώνοντας ότι η απώλεια μέρος της συγκέντρωσης του ανθρώπου αντισταθμίζεται από την αύξηση της ικανότητας για multitasking (να κάνει ταυτόχρονα πολλές εργασίες). Είναι όμως αυτό αληθές; Αν μιλάμε για εργασίες στους υπολογιστές πιθανόν η Microsoft να έχει δίκιο αλλά αν μιλάμε για οποιεσδήποτε άλλες εργασίες μάλλον έχει συμβεί το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεται.

Μια δασκάλα κρέμασε έξω από την τάξη μια σακούλα σκουπιδιών...

Όταν η δασκάλα Κρίστεν Μακούλοχ μπήκε στην τάξη εκείνη τη μέρα, έκανε κάτι που ξάφνιασε τους μαθητές της.

Προσέξτε τι είχε βάλει μέσα! Ζήτησε από τα παιδιά να κόψουν όλοι από ένα φύλλο χαρτί και να γράψουν σε αυτό τα προβλήματα τους. Πάντα ανώνυμα.

Και όταν το έκανε, δεν είχε ιδέα την επίδραση που θα είχε το μικρό της πείραμα, όχι μόνο στους μαθητές της αλλά και σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο.

Όταν δημοσίευσε αργότερα το μικρό της πείραμα στο Facebook, το έκανε με σκοπό να ενημερώσει τους στενούς της φίλους. Ποτέ δεν περίμενε ότι την ανάρτηση της θα την κοινοποιήσουν πάνω από εκατό χιλιάδες άνθρωποι!

Διαβάστε τι έγραψε η δασκάλα:

Η συγκινητική εξομολόγηση μιας ΔΑΣΚΑΛΑΣ!

Αγαπητέ γονέα...

Το ξέρω. Ανησυχείς. Κάθε μέρα, το παιδί σου έρχεται στο σπίτι με μια ιστορία γι’ ΑΥΤΟ το παιδί. Αυτό που πάντα χτυπά, σπρώχνει, τσιμπάει, ξύνει, ίσως ακόμα και δαγκώνει τα άλλα παιδιά.

Το παιδί που πρέπει πάντα να κρατάει το χέρι μου στο διάδρομο. Αυτό που έχει μια ιδιαίτερη θέση στο χαλί και που τις περισσότερες φορές κάθεται σε μια καρέκλα κι όχι στο πάτωμα.

Το παιδί που σκαρφάλωσε πάνω από το φράχτη της παιδικής χαράς, ακριβώς τη στιγμή που της έλεγα να σταματήσει. Το παιδί που έχυσε το γάλα του γείτονά του στο πάτωμα σε μια έκρηξη θυμού. Επίτηδες. Ενώ έβλεπα. Και τότε, όταν του ζήτησα να το καθαρίσει, πέταξε όλο το χαρτί υγείας στο πάτωμα. Επίτηδες. Ενώ έβλεπα.

Ανησυχείς πως ΑΥΤΟ το παιδί, μπλοκάρει τη διαδικασία της μάθησης για το δικό σου το παιδί. Ανησυχείς πως παίρνει πάρα πολύ απ’ το χρόνο και την ενέργειά μου κι ότι στερεί το “μερίδιο” που αναλογεί στο δικό σου παιδί. Ανησυχείς πως κάποια μέρα θα βλάψει κάποιον. Ανησυχείς πως αυτό ο “κάποιος” ίσως είναι το δικό σου παιδί. Ανησυχείς πως και το παιδί σου θ’ αρχίσει να χρησιμοποιεί την επιθετικότητα για να πάρει αυτό που θέλει. Ανησυχείς πως το παιδί σου θα μείνει πίσω ακαδημαϊκά, επειδή παλεύει ακόμα και για να κρατήσει ένα μολύβι. Το ξέρω.

Το παιδί σου, αυτό το έτος, σε αυτή την τάξη, σε αυτή την ηλικία, δεν είναι ΑΥΤΟ το παιδί. Το παιδί σου δεν είναι τέλειο, αλλά γενικά ακολουθεί τους κανόνες. Είναι σε θέση να μοιράζεται τα παιχνίδια του με ειρηνικό τρόπο. Δεν πετά κάτω τα έπιπλα. Σηκώνει το χέρι του για να μιλήσει. Εργάζεται όταν έρχεται η ώρα για να εργαστούμε και παίζει όταν έρχεται η ώρα του παιχνιδιού. Μπορείς να το εμπιστευτείς πως θα πάει κατ ‘ευθείαν στο μπάνιο και θα επιστρέψει κατ’ ευθείαν πίσω, χωρίς να κάνει ανοησίες.

Το ξέρω. Κι εγώ ανησυχώ επίσης.

Η συνέλευση των ποντικών

Ο γνωστός Αισώπειος μύθος μελοποιημένος εξαιρετικά από τους αδερφούς Κατσιμίχα.

Μουσική/Στίχοι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Σ' ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας
συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μια φορά
για να σκεφτούν πώς θα γλυτώσουν μια για πάντα
από του γάτου τον αιώνιο βραχνά.

Το συζητάγανε ημέρες και ημέρες
μα τελικά δεν καταλήξαν πουθενά
και είχαν όλοι πια συνειδητοποιήσει
ότι κομπλάρισε η συνέλευση γερά.

Τότε πετάγετ' ένας νεαρός και λέει:
«βρήκα τη λύση του προβλήματος, παιδιά,
θα πλησιάσουμε την ώρα που κοιμάται
και θα του δέσουμε κουδούνα στην ουρά».

Κι όλοι φωνάξαν: «μπράβο, αυτό είναι, συμφωνούμε»
και πέρασε η πρότασή του παμψηφεί

μα ένας γέρος ποντικός τους λέει: «δικαίωμα»
και θέτει την εξής ερώτηση:

«Άμα μου λύσετε αυτή την απορία,
τότε δε θα 'χω αντίρρηση καμιά.
Ποιος από σας τολμάει το γάτο να ζυγώσει
να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά;»

Και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια
και ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά
που πα να πει ότι δε βρέθηκε κανένας
να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά.

Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες
τότε και μόνο όταν είναι εφικτές.
Μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις
άσε καλύτερα καθόλου μην τις λες.

Ο άνθρωπος...

Η ψυχολογική βία στο παιδί

Είμαστε εξοικειωμένοι με τους όρους «σωματική βία» και «σεξουαλική βία» και οι περισσότεροι από εμάς ανατριχιάζουμε στην ιδέα ότι κάποιος γνωστός ή άγνωστος θα χρησιμοποιήσει τη δύναμή του για να επιβληθεί σε ένα παιδί.Ελάχιστα γνωρίζουμε για την ψυχολογική βία και τις μορφές που αυτή έχει. Συχνά λόγω έλλειψης ενημέρωσης και εμείς οι ίδιοι τη χρησιμοποιούμε με σκοπό να «νουθετήσουμε» το παιδί. Η ψυχολογική βία, όμως, έχει περισσότερα αρνητικά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα από ό,τι η φυσική βία ή η σεξουαλική κακοποίηση. Ακούγεται χιλιοειπωμένο αυτό το κλισέ: «Καλύτερα η πρόληψη παρά η θεραπεία». Παραμένει όμως αδιαμφισβήτητα η μόνη επιλογή μας αν θέλουμε να μεγαλώσουμε υγιή παιδιά και κατ’ επέκταση υγιείς ενήλικες.

Από την πλευρά του παιδιού

Ας προσπαθήσουμε για λίγο να μπούμε στο ρόλο ενός παιδιού. Είναι μικρό σε μέγεθος (στα μάτια του φαντάζουμε ως γίγαντες), είναι εξαρτημένο από εμάς για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του (τροφή, καθαριότητα, σωματική επαφή, επικοινωνία) και είναι τελείως εκτεθειμένο στις όποιες διαθέσεις εμείς έχουμε για την εξασφάλιση ή όχι των αναγκών του. Στα μάτια του είμαστε Θεοί. Οι συμπεριφορές που έχουμε ως προς αυτό διαμορφώνουν το χαρακτήρα του, την ψυχική του υγεία, τη συνείδησή του, το μέλλον του.

Τι είναι η ψυχολογική βία

Η ψυχολογική βία είναι ένα σύνολο συμπεριφορών από έναν άνθρωπο σε έναν άλλον. Στη δική μας περίπτωση, αφορά το σύνολο των συμπεριφορών ενός γονέα προς το παιδί του ή όποιος άλλος άνθρωπος αναμιγνύεται με την ανάπτυξή του.

Ακολουθούν παραδείγματα ψυχολογικής παιδικής κακοποίησης:

Η ιστορία της Amanda Todd...

Η Ιστορία της Amanda Todd είναι μια τραγική, αληθινή ιστορία ενός γλυκύτατου κοριτσιού που πάνω στην τρέλα και την επανάσταση της εφηβείας γνώρισε την πιο σκληρή πραγματικότητα, το σκληρό πρόσωπο της ζωής μέσα από τα απαξιωτικά βλέμματα και τα σκληρά λόγια των άλλων, των φίλων, των συμμαθητών ακόμη κι αγνώστων εξ'αιτίας της κακής χρήσης του διαδικτύου.

Στο παρακάτω βιντεάκι απεικονίζεται η ιστορία της Amanda Todd γυρισμένο από την ίδια. Μια ιστορία πάλης, εκφοβισμού, αυτοκτονίας, αυτοτραυματισμού.

Η Amanda Todd αυτοκτόνησε στις 10 Οκτωβρίου του 2012 στο σπίτι της κοντά στο Λιμάνι Coquitlam, στη Βρετανική Columbia του Καναδά. Πριν από το θάνατό της, η Todd έστειλε ένα βίντεο στο YouTube στο οποίο χρησιμοποιούσε μια σειρά από κάρτες για να περιγράψει την δική της εμπειρία εκβιασμού, εκφοβισμού και σωματικής κακοποίησης.

Άντον Τσέχοφ: Ο θείος Βάνιας

Θείος Βάνιας: το κλασικό αριστούργημα του Άντον Τσέχοφ. Ένα έργο βαθιά ποιητικό, τρυφερό και ανθρώπινο, όπου η ζωή σχοινοβατεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία.

Ο συνταξιούχος καθηγητής Σερεμπριακώφ και η νεαρή γυναίκα του Ελένα καταφτάνουν στο απομακρυσμένο υποστατικό τους στη ρωσική επαρχία, το οποίο συντηρούν η Σόνια – κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο – και ο θείος της, Βάνιας. Η παρουσία τους αναστατώνει τη ζωή των ανθρώπων του κτήματος, διαταράσσει τις ισορροπίες και φέρνει στην επιφάνεια χαμένα όνειρα και ανεκπλήρωτους πόθους. Η φθορά της καθημερινότητας, η πλήξη, τα λάθη, οι δικαιολογίες, ένας υποδόριος ερωτισμός και μια σχεδόν σουρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας χαρακτηρίζουν τη ζωή των ηρώων, που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει αναπόφευκτα.

«Τα άγια των αγίων μου είναι το ανθρώπινο σώμα, η υγεία, το μυαλό, το ταλέντο, η έμπνευση, η αγάπη, και η πιο απόλυτη ελευθερία, ελευθερία από τη βία και το ψέμα, όπου κι αν εκφράζονται τα δύο τελευταία»

Δυο κοπελάκια...Τα Χριστούγεννα!!!

Ποίημα του Σπ.Πανηγυράκη απ' το cd του βιβλίου "ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΚΟΣΜΟΙ"- Εκδόσεις Εν Ηχω
Μουσική: Ηλίας Χορευτάκης
Απαγγελία: Νίκος Τζιρτζιλάκης

Υπάρχει Άγιος Βασίλης;

Πόσες φορές αλήθεια βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την τρομερή αυτή ερώτηση; Πόσες φορές αντικρίσαμε τη στιγμή εκείνη δυο ορθάνοιχτα μάτια που γεμάτα ανυπομονησία περιμένουν μια απάντηση; Που κρέμονται από τα χείλη σου λες και η τύχη ολόκληρου του σύμπαντος εξαρτάται από τα λόγια σου;

Και πριν προλάβεις να ανοίξεις το στόμα σου πάντα πετάγονται άλλα παιδιά και φωνάζουν όλο απογοήτευση και πίκρα πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και πως τα δώρα τα φέρνει η μαμά και ο μπαμπάς.

Ο μέρμηγκας (τραγούδια του δρόμου)

Στίχοι:   Μάνος Λοΐζος 
Μουσική:   Μάνος Λοΐζος


Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ’ ολόκληρο τ’ ασκέρι

Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ’ ενθουσιασμό
εν δυο προσκυνάμε,
εν δυο πολεμάμε,
εν δυο δεν πεινάμε

Τα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι
όμως πρόσεχε καλά τ’ ωραίο σου λαρύγγι

Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ’ ενθουσιασμό
εν δυο προσκυνάμε,
εν δυο πολεμάμε,
εν δυο μα πεινάμε

Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν’ αλλάξει
πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει

Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ’ ενθουσιασμό
εν δυο προσκυνάμε,
εν δυο μα πεινάμε,
εν δυο θα σε φάμε!

25 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου

25 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου: Το πιο ισχυρό σύμβολο του ψυχρού πολέμου είναι ορατό ακόμα από το Διάστημα 

Ηταν 9 Νοεμβρίου του 1989 όταν το τείχος του Βερολίνου, που χώριζε την Γερμανία σε Δυτική και Ανατολική για 28 χρόνια, έπεφτε υπό τις ιαχές, τους πανηγυρισμούς και τα δάκρυα χιλιάδων ανθρώπων που έβλεπαν τη χώρα τους να ενώνεται ξανά.

Το «Τείχος της ντροπής» ήταν το πιο ισχυρό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και αποτελούσε το σημείο διχοτόμησης της Γερμανίας, αλλά και όλης της ηπείρου σε καπιταλιστική και κομμουνιστική.

Τους τελευταίους μήνες του 1989 η Σοβιετική Ενωση και όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα παρέπαιαν με τις ηγεσίες τους να δείχνουν ανήμπορες να αντιστρέψουν την κατάσταση. Στη Γερμανία ήδη από τις 4 Νοέμβρη πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν κάθε βράδυ στο Τείχος σύμβολο της διχοτόμησης της ηπείρου απαιτώντας την κατεδάφισή του.

Στις 9 του μήνα ξεκινά η κατεδάφιση του Τείχους με χιλιάδες πολιτών να βρίσκονται και στις δύο πλευρές, να πανηγυρίζουν, να κλαίνε και να αγκαλιάζονται σφραγίζοντας με τρόπο εμβληματικό μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στη σύγχρονη ευρωπαϊκή Ιστορία.

Πόσο κακό κάνουμε στα παιδιά όταν τους φωνάζουμε;

Πάντα δίνω αξία στα γράμματα που μου γράφουν τα παιδιά μου, ακόμα κι αν πρόκειται για δυο λέξεις πάνω σε μια χαρτοπετσέτα. Όμως το ποίημα που μου έγραψε η 9 ετών κόρη μου, με αφορμή την Γιορτή της Μητέρας είχε ιδιαίτερη σημασία για εμένα. Από τον πρώτο κιόλας στίχο τα μάτια μου πλημμύρισαν δάκρυα: «Το σημαντικότερο που έχει η μαμά μου είναι ότι είναι πάντα εκεί για εμένα, ακόμα και όταν δημιουργώ προβλήματα». Βλέπετε... δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα.

Την περίοδο που η ζωή μου βρισκόταν σε μία έξαλλη κατάσταση, ξεκίνησα να έχω μία συμπεριφορά, η οποία διέφερε πολύ από το πώς συνήθιζα να φέρομαι μέχρι τότε. Άρχισα να φωνάζω. Δεν γινόταν συχνά, αλλά ήταν πολύ έντονο –σαν ένα παραγεμισμένο μπαλόνι που ξαφνικά σκάει και κάνει όποιον είναι παρών να πανικοβάλλεται από τρόμο.

Τι μου είχαν κάνει τα τότε τριών και έξι ετών παιδιά μου και είχα χάσει το μυαλό μου; Ήταν ότι μια ζωή αργούσαμε να φύγουμε από το σπίτι γιατί ήθελαν να κουβαλούν μαζί όλα τους τα παιχνίδια; Ήταν ότι άδειαζαν κάθε πρωί όλο το κουτί των δημητριακών μέσα στο μπολ με το γάλα (και στο πάτωμα); Ήταν ότι μου έσπασαν δύο φορές τα γυαλιά της μυωπίας μου (ενώ τους είχα πει να μην τα πειράζουν); Ήταν ότι αρνούνταν να κοιμηθούν, ιδιαίτερα τα βράδια που ήμουν πραγματικά εξαντλημένη; Ήταν ότι τσακώνονταν μεταξύ τους για γελοία πράγματα, όπως το ποιος θα βγει πρώτος από το αυτοκίνητο ή ποιος θα πάρει τη μεγαλύτερη μπάλα παγωτού;

Να δίνεις...

Ο πλούτος δεν έχει να κάνει με το πόσα έχεις αλλά με το πόσα δίνεις. Επειδή η αγάπη, η ανθρωπιά και η ευγνωμοσύνη όσο περισσότερο διαιρούνται, τόσο περισσότερο αυξάνονται!

«Εκλεκτική» ή «επιλεκτική» αλαλία

Ο όρος «εκλεκτική» ή «επιλεκτική» αλαλία αναφέρεται σε απουσία λόγου που παρουσιάζει το παιδί σε επιλεγμένα περιβάλλοντα και καταστάσεις, ενώ κανονικά δεν παρουσιάζει καμία γλωσσική διαταραχή.

 

Καθοριστικός παράγοντας στην απάλειψη της αλαλίας είναι δημιουργικότητα και η πρωτοβουλία των γονέων.

Ο γονιός είναι απαραίτητο να δώσει στο παιδί την αίσθηση ότι γίνεται αποδεκτό: (Οι γονείς μπορούν, όπου αναφέρεται στους κανόνες «σιωπηλό παιδί», να  αντικαταστήσουν τη φράση με το όνομά του δικού τους παιδιού. Μπορούν ακόμη να εφαρμόζουν κάθε μέρα μόνο έναν κανόνα αρχίζοντας από τον πρώτο και όταν φτάσουν στον τελευταίο να αρχίσουν πάλι από την αρχή).

Management is...

Management is about People!

Tom DeMarco, The Deadline (A novel about Project Management),

Dorset House, 1997

Book Review

Κάντε Το Linux Μέρος Της Σχολικής Εκπαίδευσης!

 

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο θέμα Ελεύθερου και Ανοιχτού Λογισμικού/Linux στην Παιδεία και δεν θα σταματήσουμε να το κάνουμε, καθώς γνωρίζουμε καλά πως το οsarena το διαβάζουν και άνθρωποι οι οποίοι είναι μέσα στα πράγματα και μπορούν να επηρεάσουν καταστάσεις:

Το Linux καθεαυτό, υπάρχει εδώ και μια εικοσαετία, μα οι ρίζες του είναι ακόμα πιο πίσω. Τόσο, που προηγούνται από την ανάπτυξη των MS Windows και OSX της Apple που αρχίσανε στα γκαράζ των Gates και Jobs.

Το Linux, ο πυρήνας του, αναπτύσσεται εδώ και είκοσι χρόνια και χρηματοδοτείται από ονόματα κολοσσούς και όχι τυχαία. Δεν είναι αγαθοεργά σωματεία οι διάφορες κατασκευάστριες και άλλες εταιρείες, ώστε να κάνουν δωρεές υπέρ του Tux.

Πληρώνουν επειδή το έχουν ανάγκη, το θέλουν και το χρειάζονται.

10 πράγματα που τα παιδιά θα θυμούνται ΠΑΝΤΑ!

Μοιράζομαι μαζί σας σήμερα 10 πράγματα που δε θα ξεχάσω ποτέ!

Η παιδική μου ηλικία είναι γεμάτη απο εκατομμύρια γλυκές αναμνήσεις, περιβαλλόμενη από οικογένεια, φίλους και ανθρώπους που είχαν κατανοήσει τι είναι η αγάπη. 

Είναι απίστευτο το ότι τα περισσότερα πράγματα που θυμάμαι απο την παιδική μου ηλικία με κάνουν να είμαι χαρούμενη και χαμογελαστή, παρόλο που είχαμε πολύ λίγα χρήματα, πολλά άδεια στομάχια και πολλούς λόγους για να προσευχόμαστε για βοήθεια.

Είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία όχι για τα πράγματα που είχαμε μα 

επειδή είχαμε ο ένας τον άλλον!

Αυτό το άρθρο γράφτηκε για να βοηθήσει να δημιουργηθούν γλυκές αναμνήσεις, που τα παιδιά μας θα θυμούνται ΠΑΝΤΑ!

 

1. Διαβάστε τους!

                                                      

"οι σελίδες ενός βιβλίου, είναι ένα υπέροχο μέρος για να βρίσκεσαι"   via

 

 

Είναι υπέροχο να διαβάζεις ΜΕ ένα παιδί, αλλά είναι μαγικό να διαβάζεις ΣΕ ένα παιδί!

Τα βιβλία δημιουργούν έναν κόσμο που οποισδήποτε τα διαβάζει γίνεται κομμάτι του.

Χωρίς να έχει σημασία η ηλικία του παιδιού, διάβασέ του, διάβασέ της, διάβασε μαζί τους!

 

Ας δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά μας να μεγαλώσουν λέγοντας:

"Οι γονείς μου, μου διάβαζαν πάντα!"

 

Αυτοί που έχουν λιγότερα...δίνουν περισσότερα!

"We make a living by what we get,

by we make a life by what we give!"

Θετική σκέψη και δράση!

«Ο άνθρωπος είναι το προϊόν των σκέψεών του. Αυτό που σκέφτεται, αυτό γίνεται και ο ίδιος». Mahatma Gandhi

Έχουμε κατακλυστεί από άρθρα και σεμινάρια θετικής σκέψης. Όπως σε όλους τους τομείς, κάποια προέρχονται από σοβαρούς επαγγελματίες, κάποια από αεριτζήδες που δράττονται της κρίσης. Ας ξεχωρίσουμε για λίγο όμως το ποιος μιλάει από το τι λέει, γιατί αυτό που λέει μπορεί να έχει κάτι να μας πει.

Η θετική σκέψη δίνει ώθηση και δύναμη να κυνηγήσουμε όσα θέλουμε. Παράλληλα όμως είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από κινητοποίηση και δράση. Όταν σκεφτόμαστε ότι δεν θα τα καταφέρουμε, συνήθως έτσι συμβαίνει κιόλας λόγω της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Ο μηχανισμός απλός: με την αρνητική μας διάθεση αγχωνόμαστε, δεν δρούμε στρατηγικά και νηφάλια, πέφτουμε σε αστοχίες και τελικά -ως δια μαγείας- ναι, δεν τα καταφέρνουμε.

Τρεις είναι οι παραπλανητικοί άξονες γύρω από τους οποίους χτίζονται συνήθως οι αρνητικές σκέψεις:

- «Όλα συμβαίνουν σε μένα!»

- «Όλα είναι χάλια!»

- «Μια ζωή έτσι θα 'ναι...»