What is that? (Τι είναι αυτό;)

Ψηφιακό χάος το νέο σχολείο

Τα σχολεία έχουν να επιτελέσουν μία κοινωνική αποστολή: να διδάσκουν στους μαθητές να είναι πολίτες μίας ισχυρής, ικανής, ανεξάρτητης, συνεργατικής και ελεύθερης κοινωνίας. Πρέπει να ενθαρρύνουν τη χρήση του ελεύθερου λογισμικού με τον ίδιο τρόπο που ενθαρρύνουν και την ανακύκλωση. Εάν τα σχολεία διδάσκουν στους μαθητές το ελεύθερο λογισμικό, τότε οι μαθητές θα τείνουν να το χρησιμοποιούν και μετά την αποφοίτηση τους. Αυτό θα βοηθήσει την κοινωνία, στο σύνολό της, να αποδράσει από την κυριαρχία (και τη χειραγώγηση) των πολυεθνικών εταιρειών. Εκείνο που τα σχολεία θα πρέπει να αρνηθούν είναι να διδάσκουν την εξάρτηση. Αυτές οι εταιρείες προσφέρουν δωρεάν δείγματα λογισμικού στα σχολεία για τους ίδιους λόγους που οι εταιρείες παραγωγής τσιγάρων διανέμουν δωρεάν τσιγάρα στους ανήλικους: ώστε να εθιστούν τα παιδιά σε αυτά .

Ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο το ελεύθερο λογισμικό πρέπει να χρησιμοποιείται στα σχολεία, είναι η παροχή ηθικής διαπαιδαγώγησης.

Προσδοκούμε από τα σχολεία να διδάξουν στους μαθητές βασικές αρχές και χρήσιμες ικανότητες, αλλά δεν είναι μόνο αυτή η δουλειά τους.

Η θεμελιωδέστερη αποστολή των σχολείων είναι να διδάξουν στους ανθρώπους πώς να γίνουν καλοί πολίτες, πράγμα που περιλαμβάνει και τη συνήθεια να βοηθούν τους άλλους.

Ψηφιακό χάος το νέο σχολείο

Πτήση HELIOS 522, 14 Αυγούστους 2005

National Geographic



Discovery



Πτώση της πτήσης 522 των Αερογραμμών Helios @Wikipedia

Όμηρου Αβραμίδη: Η κίτρινη σημαία (βιβλιοπαρουσίαση)

Αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Όμηρου Αβραμίδη, ένα βιβλίο που ασχολείται αποκλειστικά με την Κύπρο και την ιστορία της τη ταραγμένη περίοδο του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ.

Ο συγγραφέας μας μιλά για τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση, για την προδοσία και τη χαμένη αγάπη. Μας μιλά για τους ανθρώπους. Για ανθρώπους απλούς, καθημερινούς, που είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τα πάντα για κάποιο σκοπό, που ξέρουν να αγαπούν βαθιά κι αληθινά και να μην αφήνουν το ποτάμι του χρόνου να παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του. Για ανθρώπους τους οποίους η μοίρα χαρακώνει ανεξίτηλα και τραγικά, κλέβοντάς τους ξανά και ξανά τη χαρά.

Γραμμένο σε κινηματογραφικούς ρυθμούς το κείμενο μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, σε συγκεκριμένους τόπους, στα βουνά και τα χωριά της Κύπρου, κι ύστερα στις πόλεις. Μιλά για τον αγώνα ενάντια στους άγγλους, για ήρωες που θεωρήθηκαν προδότες και προδότες που ντύθηκαν ήρωες, για παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, αλλά που το λίγο τους ήταν πολύ, αφού έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα.