Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Η Κρήτη στην παγκόσμια ελίτ της Εκπαίδευσης!

Tο Πανεπιστήμιο της Κρήτης είναι το μοναδικό ελληνικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα που περιλαμβάνεται φέτος, στην παγκόσμια κατάταξη (στις θέσεις 276-300) των 400 πρώτων πανεπιστημίων.
Στα οκτώ χρόνια που οι «Τάιμς του Λονδίνου» δημοσιεύουν την κατάταξη των πανεπιστημίων του κόσμου στην ειδική έκδοση «Times Higher Education», το Χάρβαρντ ερχόταν πρώτο. Φέτος τα πράγματα άλλαξαν. Στην κατάταξη που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα το γνωστότερο ίσως πανεπιστήμιο του κόσμου υποσκελίστηκε από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας (Caltech), το οποίο παρουσίασε αύξηση 16% στις επενδύσεις του στον τομέα της έρευνας. Κατά τα άλλα, το Πανεπιστήμιο της Κρήτης είναι το μοναδικό ελληνικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα που περιλαμβάνεται φέτος στον κατάλογο (στις θέσεις 276-300 από τις 401-450 πέρυσι). Στον περυσινό κατάλογο των 400 πρώτων περιλαμβανόταν επίσης το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (286η θέση), ενώ στις θέσεις 451-500 κατατάσσονταν το Αριστοτέλειο και το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.
Τις πρώτες θέσεις της κατάταξης καταλαμβάνουν και φέτος αμερικανικά και βρετανικά πανεπιστήμια. Επτά αμερικανικά είναι ανάμεσα στα δέκα πρώτα και 75 στα 200 πρώτα της εν λόγω κατάταξης. Μαζί με το Χάρβαρντ στη δεύτερη θέση βρίσκεται το Στάνφορντ και ακολουθούν η Οξφόρδη, το Πρίνστον και το Κέμπριτζ. Το πρώτο μη αγγλοσαξονικό πανεπιστήμιο στον κατάλογο είναι το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στη Ζυρίχη (15η θέση).
Εκτός από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, η Ολλανδία και η Γερμανία έχουν τα περισσότερα πανεπιστήμια στις 200 πρώτες θέσεις του καταλόγου (21 η καθεμιά) και ακολουθούν ο Καναδάς (9 πανεπιστήμια) και η Αυστραλία (7 πανεπιστήμια). Η Γαλλία βρίσκεται στη δέκατη θέση των χωρών με τα περισσότερα πανεπιστήμια στην κατάταξη, μπροστά από το Χονγκ Κονγκ, αλλά μετά τον Καναδά, την Ελβετία, την Αυστραλία, την Ιαπωνία και τη Σουηδία. Το πρώτο γαλλικό ΑΕΙ στον κατάλογο είναι η Εκόλ Νορμάλ Σιπεριέρ (59η θέση) και ακολουθούν η Εκόλ Πολιτεκνίκ (63η), το Πανεπιστήμιο Πιερ και Μαρί Κιουρί (84η), η Εκόλ Νορμάλ Σιπεριέρ της Λυών (141η) και το Πανεπιστήμιο Παρί Ντιντερό - Παρί 7 (169η). Το πρώτο ασιατικό πανεπιστήμιο είναι του Τόκιο, στην 30ή θέση, ενώ το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου βρίσκεται στην 49η θέση.
Το Χάρβαρντ εμφανίζεται συχνά επικεφαλής σε τέτοιες διεθνείς συγκρίσεις -περιλαμβανομένου και του καταλόγου με τα πλουσιότερα πανεπιστήμια - όμως σ' αυτή την περίπτωση περιορίστηκε στη δεύτερη θέση από το California Institute of Technology, γνωστό ως Caltech. Εχει την έδρα του στην Πασαντίνα και είναι ένα σχετικά μικρό ίδρυμα, με περίπου 2.000 ως επί το πλείστον μεταπτυχιακούς φοιτητές και σχεδόν 500μελές προσωπικό. Σε σύγκριση, η Οξφόρδη έχει περίπου 21.000 φοιτητές.
ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ. Ωστόσο αρκετές αμφισβητήσεις διατυπώνονται για τις κατατάξεις αυτές. Η απονομή ενός Νομπέλ, για παράδειγμα, σε καθηγητή ενός πανεπιστημίου ανεβάζει το συγκεκριμένο ίδρυμα κατά 20 με 30 θέσεις, λέει ο Αλέν Μπερέτζ, πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου. Την περασμένη Δευτέρα, ένας από τους καθηγητές του, ο Ζιλ Οφμάν, κέρδισε το Νομπέλ Ιατρικής. Η διάκριση αυτή θα επιτρέψει στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου να ανέβει σημαντικά σε επόμενες κατατάξεις. Ομως ο Μπερέτζ παραμένει ψύχραιμος. «Μήπως με την ανακοίνωση αυτού του Νομπέλ βελτιώθηκε ριζικά μεμιάς η ποιότητα της έρευνάς μας; Προφανώς όχι», σχολιάζει στη «Λε Μοντ».
Η κατάταξη της έκδοσης «Times Higher Education» λαμβάνει υπόψη διάφορους παράγοντες για την αξιολόγηση των πανεπιστημίων, όπως έρευνα, χρηματοδότηση, ποιότητα διδακτικού προσωπικού, διεθνείς δραστηριότητες και δημοσιεύσεις σε ειδικές επιθεωρήσεις. 

Ο φετινός κατάλογος υπάρχει στη διεύθυνση:

Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011

Υπολογιστή-ταμπλέτα των 26 ευρώ λανσάρει η Ινδία

Η ταμπλέτα παρουσιάστηκε από τον Καπίλ Σιμπάλ, υπουργό Ανάπτυξης Ανθρώπινων Πόρων.  (Φωτογραφία:  Associated Press )
Nέο Δελχί
Η ινδική κυβέρνηση παρουσίασε έναν υπολογιστή-ταμπλέτα των 26 ευρώ που θα διανέμεται στους φτωχούς μαθητές και δασκάλους της υπαίθρου.

Ο υπολογιστής, με την ονομασία Aakash, ή «ουρανός» στα ινδικά», έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ινδικών καινοτομιών που προωθούνται ως οι «φθηνότερες του κόσμου» -μεταξύ άλλων το αυτοκίνητο Nano των 1.500 ευρώ, ένα σύστημα απολύμανσης του νερού που κοστίζει 11,4 ευρώ και τις επεμβάσεις ανοιχτής καρδιάς που διατίθενται για 1.500 ευρώ.

Το Aakash σίγουρα πιάνει τα λεφτά του, αφού διαθέτει έγχρωμη οθόνη αφής και τρέχει το λειτουργικό σύστημα Android 2.2 της Google. Έχει επίσης δύο θύρες USB και 256 Megabyte μνήμης RAM.

Η ταμπλέτα κατασκευάστηκε από την εταιρεία Datawind, η οποία πουλά τους υπολογιστές στην κυβέρνηση για περίπου 34 ευρώ. Οι επιδοτήσεις του κράτους μειώνουν τελικά την τιμή στα 26 ευρώ για τους μαθητές, τους δασκάλους και τους καθηγητές.

Ο υπολογιστής προορίζεται «για όλους όσοι ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας» σχολίασε κατά την παρουσίαση της ταμπλέτας ο Καπίλ Σιμπάλ, υπουργός Ανάπτυξης Ανθρώπινων Πόρων.

Το ποσοστό αναλφαβητισμού στην Ινδία έχει πέσει στο 22%, ωστόσο μόνο το 7% των Ινδών τελειώνουν σήμερα το λύκειο.

Εκατοντάδες χιλιάδες Ινδοί ζουν όχι απλώς χωρίς υπολογιστές και Διαδίκτυο, αλλά χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

H ινδική κυβέρνηση σχεδίαζε αρχικά να προσφέρει μια ταμπλέτα των 10 δολαρίων που θα λειτουργούσε με ηλιακή ενέργεια, ωστόσο ο στόχος αυτός αποδείχθηκε υπερφιλόδοξος.

Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011

Η απαξίωση των εκπαιδευτικών


Από την περασμένη Τρίτη, που πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών και των φοιτητών παρατηρείται έντονα μια προσπάθεια απαξίωσης του κλάδου. Θ’ αποφύγουμε να αναφερθούμε σε συγκεκριμένα παραδείγματα, γιατί στόχος μας δεν είναι να έλθουμε σε αντιπαράθεση με κανέναν.

Αυτή η τάση προϋπήρχε. Τα δεδομένα ευνοούσαν τις σκληρές επιθέσεις κατά των εκπαιδευτικών, καθώς ήταν εύκολο να πεισθεί η κοινωνία για την… ευνοούμενη τάξη Είναι η πρώτη φορά όμως τώρα, που αυτό το φαινόμενο ξεφεύγει από τα επιτρεπτά όρια και επεκτείνεται σε μια ολοκληρωτική επίθεση που πλέον δεν έχει στόχο να πεισθεί η κοινωνία για το ….άδικο των εκπαιδευτικών, αλλά να πληγούν όσο το δυνατό περισσότερο οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί. Είναι μια επίθεση που αγγίζει τα όρια της ανηθικότητας.

Είναι κτυπήματα στην καθομιλουμένη «κάτω από τη μέση».

Αυτή προσπάθεια για να πληγούν οι εκπαιδευτικοί, θ’ αφήσει πίσω της μια τεράστια καταστροφή. Γιατί η παιδεία αποτελεί τα θεμέλια στα οποία κτίζονται και αναπτύσσονται τα έθνη, τα κράτη και η κοινωνίες ευρύτερα.

Αν τα ΜΜΕ θα έπρεπε να ήταν πιο προσεκτικά, τα μέλη της πολιτικής ζωής θα έπρεπε να ήταν διπλά προσεκτικά. Γιατί γνωρίζουν το αποτέλεσμα της ανυποληψίας που έχουν περιπέσει. Το είδαν ξεκάθαρα, τόσο οι ίδιοι όσο και η κυπριακή κοινωνία στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, όταν μια μεγάλη μάζα τους γύρισε την πλάτη και δεν πήγε να ψηφίσει. Αυτή η προσπάθεια της απαξίωσης του εκπαιδευτικού που αρχίζει από τον πρώτο πολίτη της Δημοκρατίας (αρνείται επίμονα να δεχτεί εκπαιδευτικές οργανώσεις) και επεκτείνεται σε όλα τα κόμματα της κυπριακής ζωής θα έχει χειρότερα αποτελέσματα.

Θα πάρουμε ένα κλασσικό παράδειγμα. Ποιος πολίτης της Δημοκρατίας δεν γνωρίζει σήμερα ότι σε όλα τα κόμματα υπάρχουν άτομα που χαράσσουν γραμμή στην οικονομία με βάση τα προσωπικά-οικονομικά τους δεδομένα και συμφέροντα;

Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά μεταξύ της απαξίωσης της πολιτικής και της απαξίωσης της εκπαίδευσης. Οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται ενώ οι εκπαιδευτικοί μένουν μέχρι τη συνταξιοδότησή τους επιτελώντας ένα έργο που υπό κανονικές συνθήκες δεν έπρεπε να τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Αυτή η προσπάθεια απαξίωσης οδηγεί στην αύξηση της νεανικής παραβατικότητας στα σχολεία. Όταν ο εκπαιδευτικός βάλλεται πανταχόθεν, ατεκμηρίωτα και αμφισβητείται από τον οποιοδήποτε, αυτό το παράδειγμα θα το μιμηθούν και οι μαθητές. Ήδη αυτό το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό.

Η δημοκρατία απαιτεί το διάλογο με επιχειρήματα διατηρώντας ένα επίπεδο. Για μας είναι αδιανόητο να επαναφέρονται θέματα που γνωρίζουμε ότι αποτελούν την εύκολη καραμέλα προς κατανάλωση. Όποτε υπάρχει πρόβλημα οι …ειδικοί επανέρχονται πάντοτε με το θέμα του ωραρίου και των ημερών εργασίας των εκπαιδευτικών.

Ξεχνούν σκόπιμα όμως, ότι οι σημερινοί εκπαιδευτικοί που επέλεξαν αυτή την οδό, αποτελούσαν τότε τον ανθό της νεολαίας και την επέλεξαν έχοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα. Μιλούν για τις μέρες εργασίας ή των διακοπών των εκπαιδευτικών. Μετά από 50 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας ανακάλυψαν την ….ταχινόπιτα. Και εφόσον δεν υπάρχει η δυνατότητα να τους υποχρεώνουν να εργάζονται και το καλοκαίρι βρήκαν την εύκολη οδό της απαξίωσης και της υπόσκαψης του έργου τους.

Με τα πιο πάνω δεν τοποθετούμε στο απυρόβλητο τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να κρίνονται και να επικρίνονται, όπως οι υπόλοιποι πολίτες της Δημοκρατίας. Στη βάση όμως επιχειρημάτων. Μέχρι εκεί.

Πηγή: Χριστόφορος Παπαστυλιανού στο paideia-news.com